Harfa kobiecej duszy – Urszula Wójcik i Krystyna Okarmus w bibliotece

Rzadko zdarza się okazja,  aby w jednym miejscu i czasie spotkać dwie niebanalne osobowości twórcze. Jedna jest poetką, o sporym jak na młody wiek dorobku twórczym a druga znaną w środowisku  malarką.

30 sierpnia br. w Klubie Powiększania Wyobraźni Miejskiej Biblioteki Publicznej w Jaśle odbyło się spotkanie świata obrazu i słowa.

    Urszula Wójcik, bo o niej mowa jest poetką, autorką tomików: „Zielona prowincja”, „Miłośnik”,   „Tymczasem”. Kilka lat temu była gościem na   spotkaniu autorskim, podczas którego zaskoczyła słuchaczy swoim poetyckim i sennym  id.

Tym razem zaprezentowała najnowszy tomik poetycki „Ona”. Jej teksty  nasycone są subtelną  kobiecością, w których jak w tyglu miesza się sacrum i profanum.  Tomik dedykowany jest trzem kobietom, Amelii, Jorinie i Annie. Każda z nich uosabia inną cząstkę kobiecej duszy. Amelia to subtelna, niepoprawna romantyczka. Jorina - żądna  przygód i mocnego życia, zaś Anna, to przykładna żona i matka. Te trzy niewiasty prowadzą ze sobą nieustanne dialogi. Każda z nich ma swoje miejsce i swój czas do zaistnienia – wyjaśniła słuchaczom U. Wójcik.

To tercet etapów życia kobiety, którym    poetka nie wystawia cenzurki, ale poddaje je analizie z właściwą sobie delikatnością. Dla U. Wójcik kobieta to zagadka. Nieprzewidywalna, czasem nielogiczna przez poetkę pojmowana w kontekście gender.

    Krystyna Okarmus  ukończyła Liceum Plastyczne w Jarosławiu. Własną wrażliwością i talentem stara się zatrzymać na blejtramie to, co według niej jest piękne i ważne. Na potrzeby spotkania stworzyła własną mini galerię,  charakteryzującą jej twórczość. Były to pejzaże i kwiaty, które pani Krystyna kocha. Zapytana o malarskie autorytety wymienia Rembrandta van Rijn, którego ceni  za budowanie nastroju i indywidualizm twórczy.  Ze współczesnych zaś malarzy podziwia Z. Beksińskiego za odkrywanie mrocznego pierwiastka ludzkiej duszy.

Obie panie  zgodnie podkreśliły, że „w każdej z nich drzemie jakaś ona”, która każe im pisać i malować.

Niech potwierdzeniem tej tezy będzie wiersz U. Wójcik z prezentowanego tomiku:

„Kto ci podaje pędzle

dziewczyno

że z nich skapują

kształtne plamy

i łączą się miękko

zdecydowaną rzucane ręką

jak wyszukujesz dla malowideł

styl

nikomu nie mów

moją paletę

nabrzmiewa

tryl”

Krystyna Ziemba