Strona główna

Grudzień ‘81 - wspomnienia kapitana żeglugi wielkiej Jacka Soboty z Jasła

26
Napisany dnia: 13.12.2010, 11:33 , Tagi: Brak

Szanowna Redakcjo.
 
Urodziłem się w Jaśle, po studiach "pochłonęło" mnie morze, pomimo tego nadal czuję się związany z tym miastem.

Tuż przed wprowadzeniem stanu wojennego opuszczałem polskie wody terytorialne, statek którym wtedy dowodziłem był ostatnią jednostką, która tego dokonała.

Przesyłam Wam wspomnienia jak to od strony morza odbierałem stan wojenny. Wtedy byłem jednym z najmłodszych kapitanów, który dowodził polską jednostką.

W rocznicę 13 grudnia 1981
Wspomnienia z kapitańskiego mostku
Jacek Sobota

Jest początek grudnia 1981 roku; już trzeci dzień po opróżnieniu ładowni stoję w porcie Gdańsk. Brak dyspozycji, nie ma dla nas ładunku. Od początku roku z towarami było ciężko, woziło się byle, co, za byle, jakie pieniądze, aby tylko uzyskać dewizy dla kraju. Wtedy nie wiedziałem, że będzie jeszcze gorzej. Minął niecały rok, a zaczęliśmy z Polski wywozić wszystko, co się dało, w tym płody rolne, a nawet zapasy wojskowych magazynów w postaci metali półszlachetnych, sztabki cynku, cyny, miedzi.

Robię obchód statku. Jak na grudzień, jest ciepły słoneczny, ale smutny dzień, w porcie cisza, w zasięgu mojego wzroku dźwigi nie pracują. Zostawiono je pochylone służalczo nad nabrzeżem w pozycjach jakby same prosiły o ładunek. Żaden statek nie jest obsługiwany przez portowców - znowu strajkują. W porcie pustka i bezruch, jakich dotąd się nie spotykało, po pustej kei w naszą stronę idzie agent, z daleka wymachuje jakimś papierem. Zrozumiałem: mamy ładunek, nareszcie koniec tej bezczynności. Biorę do ręki teleks. Nie pomyliłem się, mamy załadunek w Świnoujściu "Port Świnoujście, ładunek, palety z drewnem, port docelowy Londyn, pozdrowienia dla kapitana i załogi" te ostatnie słowa znaczą mniej więcej tyle, co "o resztę martw się sam". Zbieram chiefów, sprawdzamy stan załogi na burcie, po dwóch godzinach wszystko gotowe, brakująca załoga dojedzie do Świnoujścia. Wychodzę z portu bez pilota, mam uprawnienia do samodzielnych manewrów w wszystkich portach polskich. Przy kejach nieliczne statki, mijam rosyjską banderę (jakieś 20 tysięcy ton), podniesione trapy, cumy na polerach obłożone na okrągło tak, aby bez pomocy cumowników można było je wyluzować i odpłynąć z portu. Rosjanin jeszcze przedwczoraj stał na kontrkursie (odwrotnie), dziś jest odwrócony dziobem do wyjścia, na ukaefce ostrzeżenie, że na wysokości Westerplatte następny Rosjanin obraca się na cumach, przy użyciu dwóch holowników. Wyraźnie boją się. Jeszcze moment i mijam główki falochronu.

Na Zatoce Gdańskiej pustka, uwagę moją przykuwa szereg punkcików na horyzoncie, które jak gdyby łączyły Półwysep Helski z Krynicą Morską. Lornetka wyjaśnia sytuację: są to rosyjskie okręty wojenne, o czym świadczy choćby liczebność. Zatoka zablokowana, a wewnątrz niej zablokowane dwie flotylle Polskiej Marynarki Wojennej. Na środku zatoki na bardzo małej szybkości kręci się rosyjski niszczyciel rakietowy w towarzystwie dwóch dużych ścigaczy okrętów podwodnych. Rosjanie, aby być bardziej rozpoznawalni, na burtach wymalowali wielkie czerwone gwiazdy, które zaczynają się na wysokości linii wodnej a kończą na wysokości pokładu głównego. W niektórych flotach takie oznakowanie maluje się na wypadek wojny, teraz było to wręcz niezbędne, bo Rosjanie i my posiadamy sporo okrętów identycznych.

Jedyna moja myśl to taka, że zaraz mnie cofną lub karzą za sobą płynąć do Bałtijska, co na pewno nie skończy się przyjemnościami. Wiedziałem na pewno jedno, że sam do Gdańska nie zawrócę. Czuję się dziwnie, nie jest to strach, raczej pełna mobilizacja, zaczyna działać adrenalina; myślę jak wybrnąć z sytuacji, przecież na całej Zatoce Gdańskiej jest tylko mój statek i trzy potężne okręty wojenne, tu nasuwa się pytanie czy jeszcze przyjaznej floty, które samym podmuchem swych dział mogą mnie zmieść. Ja jako jedyny z całej załogi w pełni zdaję sobie sprawę z ich potęgi jak i z grozy sytuacji, przecież jeszcze cztery lata temu byłem zawodowym kapitanem Marynarki Wojennej.

 

Minęła godzina dwunasta, wachty przekazały sobie obowiązki, trzeci oficer wraz z marynarzami, którzy przekazali obowiązki nie schodzą z mostku czekając na rozwój sytuacji. Sternikowi każę sterować tak, aby wolno zmieniając kurs, podejść pod okręty wojenne. Co chwilę padają komendy na ster, zmiany kursu nie przekraczają jednego stopnia. Z komina niszczyciela buchnęły kłęby dymu, miało się wrażenie, że moment, a wyskoczy on z wody, przy dziobie ukazały się odkosy (woda rozpychana przez dziób) fali, które sięgały pokładu, bryzgi docierały na pomost dowodzenia, za nim poszły dotychczas ospałe dwa ścigacze. Cała trójca położyła się na kurs zbliżenia idąc całą naprzód, teraz widzę tylko ich dzioby i pomosty bojowe zalewane pianą wody. Wyraźnie chcą nas przestraszyć, tak przeprowadza się manewr taranowania. Gdy doszli na odległość mili morskiej gwałtownie redukują szybkość, ich kadłuby zapadają się w wodę, zaczęły wchodzić na równoległy kurs mijania. Teraz już bez lornetki widać załogi płynące w alarmie bojowym, wszyscy marynarze w hełmach, kamizelkach ratunkowych obsadzili stanowiska bojowe. Na pomoście parę lornetek skierowanych w naszą stronę, obracają działami, kilka z nich nadąża za m/s "Krutynię" (tak nazywał się mój statek) w tym zachowaniu jest demonstracja siły, "powiedz swoim, że tu nie mają, czego szukać"

Gdy bacznie przyglądam się Rosjanom, chcąc myślami wyprzedzić ich zakusy, drugi oficer, który już objął wachtę krzyknął: "panie kapitanie, proszę popatrzeć na pokład". Podskoczyłem do okna na mostku, aż ciarki przeszły mi po plecach… Otóż, gdy ja realizuję pewien plan, który prowadził do jak najłagodniejszego wyjścia z tego spotkania, moja załoga w komplecie, chyba tylko bez aktualnej wachty, stoi wzdłuż burty, pokazując w stronę niszczyciela gest Kozakiewicza. Pomimo, że natychmiast kazałem im się stamtąd wynosić, byłem z nich dumny. Pokazali chłopcy jak wygląda przyjaźń "bratnich flot".

Rejs do Świnoujścia przebiega w miarę spokojnie, na wysokości Helu, gdy mijamy rosyjskie jednostki, jeden z okrętów, trałowiec (okręt do niszczenia min), opuszcza szyk i towarzyszy nam do wysokości Władysławowa. Do portu w Świnoujściu nie schodzę z mostku, oczekując następnych wydarzeń. Ładna pogoda była naszym przyjacielem na całym przejściu, słońce, niewielki wiatr nord-west i mała fala omywają statek, który cały czas płynie z maksymalną prędkością. Gdy zobaczyłem, co się dzieje na Zatoce Gdańskiej, bardziej spodziewałem się wejścia Rosjan niż stanu wojennego. Wtedy w Polsce częściej mówiło się o stanie wyjątkowym, co już było dla nas pewną abstrakcją, niż o stanie wojennym, który był całkowitą niewiadomą. Zachowanie załogi, które podczas normalnego pływania jest nienaganne, teraz było wręcz wzorowe. Marynarze spoza wachty wykazywali dużo własnej inicjatywy pytając się przez bosmana czy nie należałoby wykonać jakichś dodatkowych prac. Na prawym trawersie mijamy kilka nielicznych grup okrętów rosyjskich, te trzymają się poza naszymi wodami terytorialnymi. Płynę bardzo blisko polskiego brzegu, na wysokości Kołobrzegu mijamy parę jednostek rosyjskich, które kręcą się jak gdyby w bezładzie, nie jest to żaden szyk. Jeden z nich podchodzi blisko od dziobu, prawą burtą wymuszając pierwszeństwo, oślepia nas reflektorem. Na mostku robi się jasno jak przy poświacie błyskawicy. Trwa to parę minut, przez ten czas oślepiony reflektorem wszystkie decyzje manewrowe podejmuję na podstawie obserwacji radarowej, nawet przez moment nie zmniejszając szybkości, obawiając się abordażu (podejście do burty, zarzucenie cum).

Nareszcie reda Świnoujścia. Podróż wzdłuż wybrzeża polskiego, które przemierzałem dziesiątki razy, wydaje mi się dotychczas jedną z najdłuższych. Okazało się, że na przejściu, nie wyłączając nocy, pod okiem bosmana marynarze podmalowywali statek, wykonali szereg prac konserwacyjnych, wymienili banderę na największą z możliwych. Była to ich inicjatywa, nikt nie pytał się o nadgodziny, nie prosił o zapisanie wolnego.

Na redzie Świnoujście sytuacja podobna jak na Zatoce Gdańskiej, tylko tutaj okrętów sowieckich trochę mniej, w śród nich zakotwiczony okręt dozoru radiolokacyjnego. Będąc jeszcze na redzie, drogą radiową łączę się z naszym agentem, ustalając miejsce postoju i załadunek, agent wypytuje jak tam sytuacja na Zatoce Pomorskiej. Gdy opowiadałem nie przebierając w słowach, co ja o tym myślę, w radiostacji coś głośno strzeliło, zaiskrzyło, poszedł dym, "bratnia flota" spaliła mi odbiornik.

W Świnoujściu załadunek szedł ślamazarnie, część portowców strajkowała. Nie widząc potrzeby mojej obecności na statku, przeprawiłem się na drugą stronę kanału i udałem się do centrum, aby zasięgnąć nowych wiadomości. W mieście pustki; jak przedtem roiło się od granatowych mundurów Marynarki Wojennej, tak teraz nie widać żadnego. Usiłowałem dostać się do sztabu flotylli, aby przekazać moje spostrzeżenia z morza. Nie udało się, a szkoda, bo wtedy miałem najświeższe dane. Na statku o wszystkim opowiadam agentowi, który skrupulatnie to spisał. Czy zostało to gdzieś przekazane - do dziś nie wiem.

Nareszcie wychodzimy, w dzienniku okrętowym pojawia się zapis: "Podróż nr 199 Świnoujście-Londyn". Spoglądam na baseny portowe gdzie poprzednio stała sowiecka flota, są puste, zostawili tylko jednostki pomocnicze, holowniki, warsztaty pływające, reszta wyszła przypuszczalnie w rejony rozśrodkowania, po prawej burcie mijamy Nabrzeże Węglowe: dwa ogromne statki zacumowane, ale taśmociągi nie pracują. Boże, chyba cała Polska stanęła, nawet promy, które kursują w poprzek kanału płyną jakby wolniej. Na mostu kompletna cisza, rzadko pada komenda, nagle odezwała się krótkofalówka kapitanatu portu Świnoujście: "Powodzenia bohaterze, powiedz tam gdzie płyniesz, co tutaj się dzieje". Bohaterami byli oni, ja zostawiałem to wszystko za sobą, a co to miało być, wtedy nikt z nas jeszcze nie wiedział. Każę zabezpieczyć wyjścia na pokład główny, aby ponownie nie było "czułego" powitania "bratniej floty". Na redzie portu Świnoujście rosyjskich okrętów przybyło, parę z nich pływa na małej szybkości, szyk i manewry takie jak przy poszukiwaniu okrętów podwodnych. Gdy je minąłem, jeden przykleił się do naszej rufy i aż do wyspy Rugi trzyma się na dokładnej odległości. Zaczynam zabawę, to zwalniam to przyśpieszam, nie telegrafem maszynowym, a minimalnie regulując na obrotach, dobrze wyszkolony jest ten Rosjanin, cały czas utrzymuje stałą odległość. Po pewnym czasie Rosjanin zawraca. Gdy myślałem, że już będę spokój z Sasnic wychodzi jakiś zdezelowany enerdowski dozorowiec i ciągnie się za naszą rufą. Tego już było za dużo! Proszę pierwszego inżyniera z maszyny na mostek, tłumaczę, o co chodzi, za chwilę z naszego komina zadymiło na czarno za moment idziemy podwójna cała naprzód (maksymalna szybkość, którą można utrzymywać tylko przez pewien czas), ale widać, że dozorowiec też przyśpieszył. Dalszych prób "ucieczki" zaprzestałem wiedząc, że dochodzimy do rosyjskiej linii dozoru, a tam demobilu nie będzie. Bardziej enerdowcowi chciałem pograć na nosie niż mu uciec. Wtedy tylko tak mogłem zaprotestować.

Po minięciu Arkony (najbardziej na północ wysunięty przylądek wyspy Rugii) kładę statek na kurs północno-zachodni, nie kierując się bezpośrednio na Kanał Koloński i za dwie godziny jesteśmy na wodach terytorialnych Danii. Dopiero tu widzę większą liczbę statków. Po ośmiu godzinach Kanał Koloński, śluza w Holtenau wita nas radośnie szeroko otwartymi wrotami, odprawa jak zwykle przebiega sprawnie, mam wrażenie, że patrzą się na nas jak na skazańców. Żadnych rozmów, żadnych pytań. Pilot na burcie, opuszczamy napełnioną wodą śluzę, pilot niemiecki poza komendami nie odzywa się, ciszę na mostku zakłóca tylko szum krótkofalówki, tykanie zegara i pobrzękiwanie pracujących radarów; wyczuwa się napięcie. Jestem już ponad dwadzieścia godzin na mostku, nawet nie schodzę na posiłki, steward wszystko przynosi na górę. W takich sytuacjach nie odczuwa się zmęczenia, przychodzi ono wtedy, gdy odpada napięcie. Po siedmiu godzinach otwiera się śluza w Brunsbittel i wypływamy nad Morzem Północnym, które funduje nam prawdziwie męską pogodę. Nad nami wiszą ciężkie, ołowiane chmury, ulewa przerywa wszystkie prace na pokładzie, widoczność spada do kabla momentami do dwóch. Dalej tylko szara ściana, co wymaga mojej dalszej obecności na mostku. U załogi widać przygnębienie, wszyscy w Polsce zostawiliśmy kogoś bliskiego, nikt z nas nie wie, co tam może się wydarzyć. Wtedy najbardziej obawialiśmy się wejścia Rosjan, czyli powtórki z Węgier lub Czechosłowacji. Rejs przez Morze Północne przebiega w normalnym rytmie pracy statku, większość czasu spędzam na nasłuchiwaniu wiadomości z Polski na wszystkich możliwych częstotliwościach. Następnego dnia nastroje u załogi poprawiają się, od rana wspaniałe słońce. Słońce i brak falowania to najwięksi cudotwórcy, widać to po twarzach moich marynarzy, z którymi staram się mieć jak najbliższy kontakt. Załoga pod wodzą bosmana rusza do dalszej pracy, jeśli tak dalej pójdzie to na wejście do Londynu statek będzie wyglądał jak nowy. Marynarze są przyzwyczajeni do złej pogody, ale czy wyobrażacie sobie wypicie gorącej herbaty na huśtawce, umycie zębów na rozskakanej trampolinie, założenie spodni, gdy sliping mknie po rozjazdach, takie jest nasze życie, dlatego gdy trafia się trochę normalności to jesteśmy szczęśliwi.

13 grudnia rano, gdy jeszcze spałem, telefon z mostku, dzwoni pierwszy oficer, padają tylko trzy słowa "panie kapitanie, wojna". Pierwsza moja myśl to wojna iracko-irańska, ale ona trwa już trzy lata, tym pierwszy nie mógł mnie zainteresować. Za moment jestem na mostku, krótki rzut oka, wszystko w jak najlepszym porządku. Biegnąc na mostek przez moment posądzałem ich o wszystko. Pierwszy pyta, czy słuchałem przemówienia generała Jaruzelskiego, kazałem włączyć radio i wtedy usłyszałem ten monotonny głos. Dochodzimy do wybrzeży Anglii, już przed dziobem widać zarysy lądu. Zszedłem do kabiny, włączyłem telewizor, akurat zaczął się dziennik CNN, było to wydanie specjalne. Na całym ekranie telewizora ukazała się mapa Polski w kolorze czerwonym, w środku sierp i młot, w lewym górnym rogu zdjęcie generała Jaruzelskiego. Był w mundurze moro, hełmie, ciemnych okularach, na pierwszy rzut oka wypisz wymaluj Pinochet, przez sekundę i ja tak pomyślałem. Potem pokazują zdjęcie naszych granic, strzałkami zaznaczone numery korpusów, dywizji, większość przy naszej granicy w odległości zaledwie paru kilometrów. Po chwili zbliżenia, zdjęcia satelitarne, na których można zobaczyć pojedyncze czołgi, transportery opancerzone. To budziło strach, pytanie czy wejdą, a jeśli tak, to czy nie dojdzie do konfrontacji. Każdy następny dziennik rozpoczynał się podobnie: mapa Polski na czerwono i to odstraszające zdjęcie generała. Idę do mesy, tu skupiła się większość załogi, zaczęły się pytania "panie kapitanie, co teraz z nami będzie". Starałem się przekonać, że Rosjanie nie wejdą, bo gdyby mieli to zrobić już by tam byli, rozmawiamy dwie godziny. W większości załoga to prawdziwe "wilki morskie", a jednak w niektórych oczach widzę łzy. Nie licząc dwudziestoletniego stewarda jestem najmłodszym na statku, teraz bardziej niż kiedykolwiek czuję się odpowiedzialny za tych ludzi, dalsze rozmowy przerywa goniec z mostku z sygnałem, "za 10 minut pilot przy burcie". Pilot, starszy pan, wchodzi na mostek, nie zdążył się przywitać, a już zagadnął "w tej sytuacji zostanie pan u nas panie kapitanie". Poczułem spojrzenia wszystkich oczu, jakie były na mostku. Odpowiedź była błyskawiczna: "jestem Polakiem", nie powiedziałem a wręcz krzyknąłem. Pilot zesztywniał, oglądnął mnie uważnie od czubka głowy do stóp, potem jeszcze raz, po czym zajął się swoją pracą, nie wracając do tematu, ani razu nie spojrzał mi w oczy. Gdybym pilotowi odpowiedział twierdząco, część załogi postąpiłaby podobnie; wiedziałem, że oni teraz liczą tylko na mnie, nie mogę ich zawieść. Wszyscy wróciliśmy do kraju czując się tu potrzebni, nikt nie poprosił o azyl. Nie ze wszystkimi załogami tak było, w Szwecji na początku stanu wojennego z jednego z promów zeszła taka ilość ludzi, że dla uzupełnienia wysłali pełen autobus. Bywały też w tym czasie wypadki poważnych sabotaży jak na trawlerze "Laterna".

Kpt. ż. w. Jacek Sobota

Komentarze Czytelników:
Aby ocenić dany komentarz, wystarczy kliknąć na ikonkę "+" lub "-" w prawym górnym rogu każdego komentarza.
Dodaj nowy komentarz Wybierz sposób wyświetlania komentarzy:
@ NEMO
dnia 14.12.2010, 10:20
Ocena
komentarza:
-122
Trzecie zdanie od końca tego felietonu obnaża całą prawdę o komunistycznym kapitanie.
Na usta ciście się uwaga - skutecznie wywierał naciski na załogę, skoro nikt nie poprosił o azyl.
Co do felietonu, realistyczny opis dziejów przez funkcjonariusza SB.
Co do KAPITANÓW żeglugi wielkiej i ich HONORZE I ODWADZE wystrczy poczytać w publikacjach IPN.
@ Autor artykułu
dnia 14.12.2010, 22:00
Ocena
komentarza:
121
Do NEMO

Reprezentujesz frakcję, która wszędzie węszy: Układ, KGB, GRU czy SB.
Gdybyśmy mieli taką opozycję jak twa czołówka to wolność ofiarowałby nam dopiero Borys Jejcyn, po kilku głębokich, na Borysa warunkach.

Jesteś trollem a z trollem, się nie dyskutuje. Dyskusja merytoryczna jest nie niemożliwa, bo zaraz napiszesz swoim antykomunizmie legendę jak to w stanie wojennym jednym uderzeniem tłuczka do mięsa położyłeś czterech ZOMOWców, z czego siedmiu zmarło w szpitalu.



Jacek Sobota
@ kropelka18
dnia 14.12.2010, 23:41
Ocena
komentarza:
120
A ja jestem wdzięczny za artykuł miło i ciekawie się czytało.
@ SWOT
dnia 15.12.2010, 12:12
Ocena
komentarza:
-98
Popieram NEMO - tylko winini i niespełnieni się tłumaczą.
Coś jest zagmatwane w tej relacji i odwadze kapitana , skoro po tylu latach ma odwagę opisać realację już mocno historyczną.
ODWAGA POTANIAŁA !!!!!!
@ ciekawy
dnia 15.12.2010, 14:43
Ocena
komentarza:
-93
CZYM WIĘCEJ LAT UPŁYWA BOHATERÓW NAM PRZYBYWA,W TAMTYCH CZASACH NA TAKICH STANOWISKACH BYLI TYLKO LUDZIE WYSOKO PARTYJNI O NIESKAZITELNEJ POSTAWIE SOCJALISTYCZNEJ.BAJKI TO DLA TYCH CO WTEDY JESZCZE NA ŚWIECIE NIE BYLI.PAMIĘTAM TEN CZAS BO 13.12,81r.ZASTAŁ MNIE W STARGARDZIE SZCZECIŃSKIM GDZIE ODBYWAŁEM ZASZCZYTNA SŁUŻBĘ WOJSKOWĄ NIE NA OCHOTNIKA LECZ Z POBORU.ŻYCZĘ ZDROWIA I DALSZEJ RADOSNEJ TWÓRCZOŚCI KAPITANOWI.
@ jacek.neptun
dnia 15.12.2010, 14:52
Ocena
komentarza:
103
Do "SWOT"

Cytuję: „tylko winini i niespełnieni się tłumaczą.”.
Pomijam ortografię a jedynie zadaje pytanie, w którym to miejscu ja się tłumaczę?

Cytat: „Coś jest zagmatwane w tej relacji”.
Następne pytanie, co jest zagmatwane?

Cytat: „skoro po tylu latach ma odwagę opisać realację już mocno historyczną.”
Znowu pomijam ortografię i ponownie zadaję pytanie, na jakiej podstawie Pan twierdzi, że ta relacja została napisana w czasie mocno historycznym?•

Miej odwagę podpisać się pod tekstem.

Jacek Sobota

jacek.neptun@op.pl
@ Kama
dnia 15.12.2010, 18:51
Ocena
komentarza:
126
Dziękuję za relację ...Każda nawet bardzo subiektywnie odbierana rzeczywistość "tamtych dni" pomaga w wyrobieniu sobie własnego poglądu na stan wojenny ...dlatego bardzo sobie cenię takie wspomnienia.Pozdrawiam
@ SPARTACUS
dnia 15.12.2010, 21:05
Ocena
komentarza:
120
Jestem dumny, ze sa tacy obywatele naszego miasta.Prawda jest taka, iz ten Pan musi byc bardzo madrym i inteligentnym czlowiekiem gdyz byle kto nie moze byc Kapitanem . Dziekuje za wspaniala relacje.moglbym takich opowiesci sluchac godzinami.pozdrawiam
@ Grażyna
dnia 16.12.2010, 13:18
Ocena
komentarza:
-102
SPARTACUS- masz rację w tamtych czasach byle kto nie mógł być kapitanem. Minimum to przynależność do PZPR !!!!
Zapytajcie o znajomych kapitana i jakie zdanie o nim mają ?
Kapitanie opowiedz o swoim awansie, od kogo otrzymałeś promocję i kto podpisał kolejne nominacje ?
@ do Grażyny
dnia 16.12.2010, 20:28
Ocena
komentarza:
113
Z twoich przemyśleń wynika, że dzisiaj byle kto może być kapitanem. Myślę, że nie.
Wtedy było PZPR dzisiaj też jest tylko pod inną nazwą. A awans i promocje dostaje się od tych, którzy je dają. Takie były czasy, trudno czekać na lepsze, bo życie jest tylko jedno i bardzo krótkie. Trudno było obrazić się na cały świat, czekać aż minie komuna i nie realizować swoich pasji. Nie znam tego pana, ale znam wielu wspaniałych ludzi, którzy w "tamtym" czasie zdobywali wykształcenie i robili karierę zawodową, bo kiedy mieli to robić jak żyli właśnie wtedy.
@ jacek.neptun
dnia 16.12.2010, 20:56
Ocena
komentarza:
103
Nie mając pojęcia o morzu bzdety wypisujecie.

Szlify zdobywało się umiejętnościami, szacunkiem do morza, osobowością a nie przynależnością partyjną. W tamtych czasach 1/3 kapitanów statków to bezpartyjni.
Jakim dyletantem trzeba być, aby napisać o promocjach oficerskich, kapitańskich na statkach?
Masz okres wypływania {w latach}, zdajesz egzamin w Urzędzie Morskim, pokazałeś fachowość na zajmowanym dotychczas stanowisku, jest miejsce, idziesz w górę, na kolejny stopień.
Promują to w wojsku.
Co do mych znajomych, to celowo nie podaję adresu do tej strony, aby Was nie poszatkowali.
Nie mogę pojąć, dlaczego taka podejrzliwość?
Dlaczego z każdego chcecie zrobić SBka lub partyjniaka?

Jak z tym możecie żyć?

J.S. Autor tekstu.
@ OMG
dnia 17.12.2010, 09:56
Ocena
komentarza:
-93
Felieton typ BLE,BLE,BLE;
Chwała kapitanowi, że uratował Polską flotę od napaści ZSRR !!!!!
BRAWO - więcej takich odważnych.
Dla takich odważnych, STAROSTA powinien wystąpić o odznaczenie ORDER ORŁA BIAŁEGO.
xD.
@ ortografia
dnia 17.12.2010, 09:58
Ocena
komentarza:
-84
ostatni komentarz 'jacek.neptun" wymaga lepszej ortografii.
@ jacek.neptun
dnia 17.12.2010, 15:25
Ocena
komentarza:
103
Do "ortografia"
To proszę pokazać choć jeden błąd ortograficzny !

Autor tekstu.
J.S.
@ Teściowa
dnia 17.12.2010, 23:22
Ocena
komentarza:
164
Panie Kapitanie!
Urodził się Pan w Jaśle, ale życie spędził opływając świat po morzach i oceanach (czego Panu zazdroszczę, chociaż panicznie
boję się wody).Proszę nie polemizować z mieszkańcami tego grodu,
ponieważ tu wszyscy wietrzą spiskową teorię dziejów.
Całemu złu tego świata i Jasła winni są cykliści, syjoniści i komu-
niści a cytując słowa byłej p.burmistrz Jasło było, jest i będzie
pisowskie.
@ do Kapitana J.S.
dnia 18.12.2010, 11:18
Ocena
komentarza:
120
Panie Jacku paru bałwanów ktorzy morze widzieli na kartce z wakacji wciagneło pana w bezsensowną dyskusję w komentarzach. Proszę ich zignorować i przestac odpisywać.

Serdecznie pozdrawiam
wojtek
@ dragoness
dnia 18.12.2010, 17:43
Ocena
komentarza:
119
Skoro nie zdecydował się na ucieczkę i przekonał innych to jest SB-kiem? Żenujący poziom niektórych komentarzy po prostu powala! Ci ludzie mieli rodziny, życie w Polsce, a wtedy nikt nie mial szklanej kuli. Jeśli się decydował na ucieczkę, to na zawsze! Małolatom z forum wydaje się, że to było takie romantyczne jak na filmach i oczywiście kończyło się happy endem z zadrapaniem na lewym ramieniu u głównego bohatera. Pozdrawiam Pana Kapitana.
@ jacek.neptun
dnia 19.12.2010, 12:10
Ocena
komentarza:
110
Drodzy mieszkańcy Jasła.

Gdy ukazały się, co niektóre komentarze, najpierw me oczy osiągnęły wielkość bulaja {okrągłe okna na statku} Potem zaczęło mnie mdlić, tak jak to kiedyś, gdy mijałem Przylądek Horn i odmówił posłuszeństwa silnik główny statku.

Żyję w mieście zarządzanym najczęściej przez niezależne frakcję. W mieście gdzie jest 30 {słownie trzydzieści} krytych basenów, gdzie nie uświadczycie dziury w chodniku ani na jezdni.

Żyję w mieście gdzie po ulicach chodzą uśmiechnięci ludzie, myślącym o przyszłości.

Żyję w mieście gdzie nieznane jest słowo „UKŁAD” a ludzie nie wygadują bzdur o sztucznej mgle nad Smoleńskiem.

Dając się wciągnąć w dyskusję nie sadziłem, że choć jedna „owieczka się nawróci” a myślałem, że co niektórzy coś niecoś przyjmą do wiadomości.

Życzę wszystkim mieszkańcom tego miasta, aby kiedyś mieli w sobie tyle radości, co Kołobrzeżanie.

Jacek Sobota.
@ miałkość opowieści
dnia 20.12.2010, 07:57
Ocena
komentarza:
-84
oto opinie ludzi którzy mieszkają w Kołobrzegu

1. #9 wilk morski
2010-12-1410:14:03
O tak, trzeba mieć talent, żeby zwykłemu wyjściu z portu w morze nadać rangę niemal epokowego wydarzenia. Zwłaszcza ten fragment dotyczący radiostacji:
… - "Będąc jeszcze na redzie, drogą radiową łączę się z naszym agentem, ustalając miejsce postoju i załadunek, agent wypytuje jak tam sytuacja na Zatoce Pomorskiej. Gdy opowiadałem nie przebierając w słowach, co ja o tym myślę, w radiostacji coś głośno strzeliło, zaiskrzyło, poszedł dym, "bratnia flota" spaliła mi odbiornik."…
To tak właśnie tworzy się mity, dla nie znających technicznych realiów ignorantów. Scenariusz na nowy film dla samego Stevena Spielberga. Nasz "bohater" wykazał się sumiennością w wykonywaniu swoich obowiązków, podczas kiedy inne "warchoły" strajkowały. Dzięki takim postawom nigdy by nie było stanu wojennego a w Polsce nadal nadal panowała by komuna. To nie nasz "bohater" pokazywał ruskim gest Kozakiewicza, tylko zwykli marynarze. Trzeba umieć oceniać fakty i mity.
1. #12 wilk morski
2010-12-1421:41:28
Nie denerwuj się kapitańciu i nie traktuj swoich czytelników jak przygłupów, tylko odpowiedz merytorycznie, czym ruscy potraktowali Twoją radiostację, że cyt:
„w radiostacji coś głośno strzeliło, zaiskrzyło, poszedł dym, "bratnia flota" spaliła mi odbiornik."…
Trzasnęli w nią miotaczem piorunów? Potraktowali ją laserem? czy ognistym mieczem, jak w Gwiezdnych Wojnach?
Żadna fala elektromagnetyczna wyemitowana z innego nadajnika radiowego, czy jakiegokolwiek innego nie jest w stanie spowodować opisanego powyżej zjawiska. Odbiornik po prostu przypadkowo się zjarał i tyle.
@ marzenka32
dnia 20.12.2010, 11:44
Ocena
komentarza:
120
bardzo piekny artykół jest Pan WIELKIM CZŁOWIEKIEM a jaślanie jak zwykle tylko krytyka pozdrawiam
@ zuzia
dnia 20.12.2010, 17:07
Ocena
komentarza:
-91
Tomasz Morus napisał "Utopię"... Rozumiem, że postanowił pan wmówić wszem i wobec, że właśnie tam pan mieszka? Z całym szacunkiem, ale jakoś panu nie wierzę... :P
@ jacek.neptun
dnia 21.12.2010, 11:04
Ocena
komentarza:
116
Do "miałkość opowieści"
Cytujesz nijakiego "wilk morski" tamtego potraktowałem jako trolla, tobie odpowiem:
Cytuję:"O tak, trzeba mieć talent, żeby zwykłemu wyjściu z portu w morze nadać rangę niemal epokowego wydarzenia" nie opisuję tu tylko wyjścia z portu a cały przebieg rejsu. Czyż uważasz ze to co piszę nie było przeżyciem dla załogi i nie jest godne uwagi?
Cytuję:"To nie nasz "bohater" pokazywał ruskim gest Kozakiewicza, tylko zwykli marynarze" Czy uważasz że ja jako dowodzący statkiem powinienem to zrobić ?
Cytuję:"Odbiornik po prostu przypadkowo się zjarał i tyle"
Oświadczam że jest możliwość spalenia radiostacji przez obcą jednostkę. Gdy pływałem w Marynarce Wojennej, w trakcie dozorów, często spotykaliśmy się z Okrętami Dozoru Radiolokacyjnego NATO, były to TRAWE i OSTE i te jednostki robiły nam takie psikusy.

Należało by się zastanowić po co ta próba zadymy, którą próbujesz wywołać, wykazując się niedorzecznością ?
@ Gdańszczanin z Jasla od 1963r
dnia 17.02.2011, 22:36
Ocena
komentarza:
136
Pozdrawiam Panie Kapitanie!!!Jaślanie nie rozumieją problemów
z jakimi my mieszkańcy wybrzeza spotykamy się na codzień.
Dziękuję za opowieść o tamtych dniach.Znam wielu kapitanów i załogantow którzy nigdy nie myśleli o przynalezności do jedynie słusznej organizacji.Do pracy na morzu potrzeba wiedzy ,dyscypliny,zamiłowania i zrozumienia wśród załogi aby nie stać się "jonaszem".Pozdrawiam jaślan życzę Wam abyście poznali inne obcje partyjne dla własnego komfortu psychicznego i spróbowali skorzystać z zasad wzajemnego szacunku do osób inaczej myślących.
@ sekr kc
dnia 09.09.2011, 13:54
Ocena
komentarza:
-31
przeciez musial byc pzpr owcem i to zasłuzonym zeby byc kapitanem MW a pozniej kap statku handlowego...
@ Ja
dnia 21.10.2011, 13:14
Ocena
komentarza:
28
Miałam w tedy cztery i pół roku gdy wybuchł stan wojenny, niby niedużo aby pamiętać... niestety pamiętam i chylę czoła tym wszystkim, którzy potrafili zaprotestować. Chylę czoła, bo tak jak w czasie zaborów czy okupacji hitlerowskich Niemiec, był to czas zdania egzaminu z Polskości. (tu nie ma błędu, bo tylko tak mogę uhonorować prawdziwych bohaterów).
@ Fiona P.
dnia 29.07.2015, 09:49
Ocena
komentarza:
6
podoba mi sie styl i relacja pana kapitana jacka neptuna.
proszę napisać ksiażke.
bylaby cudowna.
Dodaj komentarz Jeżeli chcesz, aby Twój nick był wyróżniony żółtym kolorem, po prostu zaloguj się w panelu logowania po prawej stronie
⇓ ⇓ ⇓ Powiększ pole komentarza ⇓ ⇓ ⇓

Zasady komentowania

Serwis Jaslo4u.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść powyższych komentarzy. Redakcja zastrzega sobie prawo usuwania i redagowania komentarzy niezwiązanych z tematem, zawierających wulgaryzmy, reklamy i obrażających osoby trzecie. Użytkownik ponosi odpowiedzialność za treść komentarzy zgodnie z Polskim Prawem i normami obyczajowymi. Pełne zasady komentowania dostępne na stronie: Regulamin komentarzy

  • „Musimy wzmacniać wzajemne relacje”

     

    Wczoraj, w Jaśle odbyły się obchody II Dnia Pamięci, poświęconego żydowskiej społeczności Jasła. Ich głównym punktem było odsłonięcie tablicy upamiętniającej Żydów, którzy w sierpniu 1942 r. zostali deportowani z jasielskiego getta do obozu zagłady w Bełżcu. Odsłonił ją Georges Feniger, potomek ocalonych z holokaustu.

  • Miasto zamierza zainwestować w oświetlenie

    Radni Rady Miejskiej Jasła zdecydowali o przystąpieniu do projektu modernizacji oświetlenia ulicznego. Projekt ma być realizowany przez Związek Gmin Dorzecza Wisłoki...

  • "Aktywni w Gminie Jasło"

     

    Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Jaśle w partnerstwie z INNOVO Innowacje w Biznesie Sp. z o.o. zrealizował w okresie od 01.06.2017 r. do 31.01.2019 r.  projekt  „Aktywni w gminie Jasło” współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podkarpackiego na lata 2014-2020.

  • Jaślanie świętują wiktorię warszawską

     

    W Jaśle, odbyły się dzisiaj uroczyste obchody Święta Wojska Polskiego. Ich uczestnicy przemaszerowali ulicami miasta do parku miejskiego gdzie na Grobie Nieznanego Żołnierza złożone zostały kwiaty.    

  • Piotr Śmietana zastępcą komendanta

    Wczoraj w Komendzie Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie wręczono nominacje na stanowisko kierownicze mł. bryg. Piotrowi Śmietanie na funkcję zastępcy komendanta powiatowego PSP w Jaśle.

  • Jasielski "Medyk" - ostatnie dni rekrutacji

     

    „Medyk” to idealne rozwiązanie dla wszystkich, którzy chcą kształcić się w perspektywicznych zawodach. Teraz w ofercie szkoły znajdziesz nowe interesujące kierunki. Wybierając „Medyk” inwestujesz w swoją przyszłość.

  • Jaślanie biorą sprawy w swoje ręce i sprzątają miasto

     

    Jaślanie chcą żyć w czystym i wolnym od śmieci mieście. Kilka dni temu dwóch mieszkańców Jasła z własnej inicjatywy posprzątało okolice wałów przy ul. Piotra Skargi. Wszystkie śmieci, starannie posegregowane trafiły do worków.

  • Tak wyglądała tragiczna jesień 1939 r.

     

    Eksplozje, serie z karabinów maszynowych i łuny ognia nad „łąkami hubalowymi” towarzyszyły widowisku historycznemu, które odbyło się wczoraj w ramach tegorocznej edycji Memoriału majora Henryka Dobrzańskiego „Hubala”. Tematem przewodnim tym razem były wydarzenia z jesieni 1939 r.     

  • IX Karpacki Festiwal Archeologiczny Dwa Oblicza. Skansen Archeologiczny Karpacka Troja w Trzcinicy. 17-18 sierpnia 2019.

  • Wakacje z tenisem – edycja sierpniowa

     

    Dla wszystkich dzieci, które chciałyby aktywnie spędzić wakacje i nauczyć się grać w tenisa ziemnego Fundacja Aktywna Galicja rozpoczyna kolejną edycję Wakacyjnej Szkółki Tenisowej.

Panel Logowania

Wiesz coś ciekawego? Poinformuj nas o tym!
Wiesz coś, o czym my nie wiemy?
Chcesz podzielić się z nami informacjami?
Napisz do Redakcji lub wypełnij poniższy formularz.
Nadawca (opcjonalnie):Treść (wymagana):
Kontakt (opcjonalnie):
Kontakt z redakcją:

Mailowo: redakcja@jaslo4u.pl
Telefonicznie: 508 766 105