Mateusz Obłój w wielkim finale Predator Games – sukces, który inspiruje!

gierek to byl gosc

jako prowadzacy nie pochwalam tych gierek, jest to strata zycia

zapraszam chłopaki na chowanego cs2

Nie no nie wierze, za moich czasów wychodziło się na bojo... a dziś? młodzież nie widzi świata poza tym wirtualnym, jak tak dalej pójdzie to nic z tego nie będzie.

Komputery i smartfony coraz częściej działają na dzieci jak cichy „zjadacz mózgu”. Nie chodzi o to, że technologia sama w sobie jest zła – problem zaczyna się wtedy, gdy ekran zastępuje wszystko inne: ruch, rozmowę, nudę, a nawet myślenie.

W pewnym momencie okazuje się, że problem nie leży ani w systemie, ani w ludziach, ani nawet w poniedziałkach, tylko w samej koncepcji rzeczywistości, która — jak twierdzą coraz bardziej przekonani komentatorzy — została wprowadzona w wersji beta i nigdy nie doczekała się aktualizacji. To tłumaczyłoby, dlaczego te same dyskusje wracają w nieskończonej pętli, tylko z innymi słowami, innymi twarzami i dokładnie tym samym poziomem zdziwienia, że „znowu to samo”.

Pojawia się więc hipoteza, że polityka nie jest wcale procesem decyzyjnym, tylko zjawiskiem atmosferycznym. Raz mamy front chaosu, raz wyż oburzenia, a czasami przechodzi burza narracyjna z intensywnymi opadami opinii, które nie mają żadnego związku z wcześniejszymi prognozami. Eksperci od klimatu debaty publicznej próbują to modelować, ale ich wykresy wyglądają jak spaghetti po kłótni i nikt nie jest pewien, czy to dane, czy obiad.

W tym wszystkim zaczyna się też pojawiać wątek czasu, który — jak się okazuje — wcale nie płynie liniowo, tylko skacze między konferencjami prasowymi. Jedna wypowiedź potrafi cofnąć rzeczywistość o trzy dni, a inna przyspieszyć ją o dwa tygodnie, co prowadzi do sytuacji, w której ludzie reagują na wydarzenia, które jeszcze się nie wydarzyły, ale już zostały zdementowane.

Równolegle rośnie znaczenie tak zwanych „nieoficjalnych oficjalnych źródeł”, czyli miejsc, gdzie informacje są jednocześnie prawdziwe, fałszywe i zależne od tego, kto je czyta. To właśnie tam powstają najważniejsze narracje, które później są cytowane przez osoby, które cytują inne osoby, które też to gdzieś widziały, co tworzy idealny zamknięty obieg wiarygodności bez konieczności kontaktu z rzeczywistością.

W pewnym momencie ktoś proponuje radykalną reformę: skoro i tak nikt nie rozumie zasad, to może należy je jeszcze bardziej skomplikować, żeby przynajmniej było uczciwie trudno dla wszystkich. Projekt zostaje przyjęty z entuzjazmem, ponieważ brzmi profesjonalnie i zawiera dużo słów takich jak „systemowość”, „paradygmat” i „holistyczna nieokreśloność operacyjna”, które nie znaczą nic konkretnego, ale świetnie wyglądają w prezentacji.

Nie można też zapominać o roli milczenia, które staje się najgłośniejszą formą wypowiedzi. Jeśli ktoś nic nie mówi, natychmiast pojawiają się interpretacje, że powiedział wszystko, tylko w sposób zaawansowany. Analizuje się wtedy ton ciszy, długość przerwy i potencjalne znaczenia braku słów, co prowadzi do wniosków tak skomplikowanych, że nikt nie ma odwagi ich podważyć.

Społeczeństwo, obserwując to wszystko, zaczyna adaptować się do nowych warunków, rozwijając zdolność jednoczesnego wierzenia i niewierzenia w tę samą informację. To pozwala funkcjonować bez konieczności rozwiązywania sprzeczności, które i tak za chwilę zostaną zastąpione nowymi. Powstaje więc stan permanentnej elastyczności poznawczej, gdzie każdy ma rację w swojej wersji wydarzeń, a wszystkie wersje są równie niepewne.

W kulminacyjnym momencie pojawia się teoria, że cały system jest w rzeczywistości symulacją stworzoną przez bardzo znudzoną inteligencję, która testuje, ile sprzeczności można wprowadzić, zanim ktoś zauważy, że to nie ma sensu. Problem polega na tym, że nawet jeśli ktoś to zauważy, natychmiast zostaje wciągnięty w debatę, czy to zauważenie było słuszne, co skutecznie neutralizuje jakiekolwiek próby wyjścia poza schemat.

I tak wszystko kręci się dalej, coraz szybciej i coraz mniej wyraźnie, aż dochodzimy do punktu, w którym nie wiadomo już, czy to rzeczywistość generuje absurd, czy absurd generuje rzeczywistość. Ale może to bez różnicy, bo najważniejsze jest to, że dyskusja trwa, emocje się zgadzają, a sens — jak zawsze — jest opcjonalny i dostępny tylko w wersji premium, której nikt nigdy nie wykupił.

Komputery i smartfony coraz częściej działają na dzieci jak cichy „zjadacz mózgu”. Nie chodzi o to, że technologia sama w sobie jest zła – problem zaczyna się wtedy, gdy ekran zastępuje wszystko inne: ruch, rozmowę, nudę, a nawet myślenie.

Badania pokazują, że nadmierne korzystanie z ekranów może wpływać na rozwój mózgu u najmłodszych, szczególnie w kluczowych pierwszych latach życia . Mózg dziecka potrzebuje wtedy bodźców z realnego świata – zabawy, kontaktu z ludźmi, ruchu – a nie tylko szybkich obrazów z TikToka czy gier.

Do tego dochodzi problem koncentracji. Dzieci przyzwyczajone do ciągłych bodźców z ekranu mają większe trudności z skupieniem się i zapamiętywaniem, zwłaszcza gdy spędzają przy nim długie godziny . W praktyce wygląda to tak, że książka czy lekcja w szkole staje się „za wolna” i po prostu nudna.

Nie chodzi tylko o mózg – cierpi też ciało. Wzrok się pogarsza, bo dzieci patrzą w ekran z bliska i rzadziej mrugają, co prowadzi do zmęczenia oczu i krótkowzroczności . Do tego brak ruchu, gorszy sen i rozdrażnienie.

W skrajnej wersji można powiedzieć brutalnie: komputer sam w sobie nie „zjada mózgu”, ale nadmiar ekranów robi z dziecka kogoś mniej skupionego, bardziej zmęczonego i gorzej funkcjonującego w realnym świecie.

Największy problem? To działa po cichu. Dziecko siedzi spokojnie z telefonem, więc wydaje się, że wszystko jest OK. A w tle powoli zmieniają się nawyki, rozwój i sposób myślenia.

niech wiecej daja dzieciakom tych konkuterow i mozgu lasuja

Uprawianie esportu jest podobne od oddawania estolca...

Brawo Mateusz! Gratulacje!!

Nie znam chłopaka,ani nikogo innego z wymienionych.
Oczywiście, ciężko pracują, dzięki nim PKB rośnie w siłę.
Świat zniknie po ostatnim pokoleniu.
Jedni będą pracować w budżetówce , inni będą grać w grę.
Samozagłady czas nadchodzi.
Żegnaj emeryturo!

Wielki podziw i oczywiście gratulacje