Baza ludzi umarłych w MDK-u
1
Film „Baza ludzi umarłych (1958 r. ) to adaptacja powieści Marka Hłaski "Następny do raju".
Marek Hłaso żył w sposób szalony. I tak zmarł, mając zaledwie 35 lat. Twierdził, że: "Życie, które mi dano, jest tylko opowieścią; ale jak ja ją opowiem, to już moja sprawa".
Nazywano go na Zachodzie wschodnioeuropejski "buntownik bez powodu", komunistyczny Jimmy Dean . Jego książki pokazują relacje między ludźmi, sprzeczności między wyobrażeniem o życiu, a życiem. Jego utwory stają się ewangelią pokolenia.
Nazwisko pisarza nie znalazło się jednak w czołówce filmu. Powodem była optymistyczna, choć nie pozbawiona goryczy pointa. Akcja „Bazy…” toczy się w bazie transportu drewna w Bieszczadach. Na odludziu, w fatalnych warunkach pracują wyrokowcy i życiowi wykolejeńcy. Nieustannie braki samochodów, warsztatów, części oraz wiszące wciąż nad głowami widmo śmierci sprawiają, że nikomu nie zależy na pracy, każdy myśli o rychłej ucieczce. Miasto to marzenie wszystkich bohaterów. Film przewyższał inne produkcje psychologiczną głębią, scenografią kostiumów, charakteryzacją i wreszcie znakomitym aktorstwem.
Nie ma tu jednoznacznie złych i jednoznacznie dobrych postaci. Wszyscy są "przyczernieni", pozbawieni cienia idealizmu, pełni cynizmu. Osaczeni przez sytuację bez wyjścia, żyją zgodnie z własnym kodeksem honorowym.
Cała ta sceneria sprawia, że mimo upływu lat film Czesława Petelskiego wytrzymał próbę czasu. Metaforyczna poetyka „Bazy”, połączona z naturalną , groźną scenerią otoczenia wciąż może frapować. Dziś wprawdzie może być traktowana jako dokument, jednak zadziwia całość konstrukcji filmu. Warto więc odwiedzić MDK w Jaśle, by przy kawie czy herbacie przenieść się w te odległe czasy.
(js) MDK
Marek Hłaso żył w sposób szalony. I tak zmarł, mając zaledwie 35 lat. Twierdził, że: "Życie, które mi dano, jest tylko opowieścią; ale jak ja ją opowiem, to już moja sprawa".
Nazywano go na Zachodzie wschodnioeuropejski "buntownik bez powodu", komunistyczny Jimmy Dean . Jego książki pokazują relacje między ludźmi, sprzeczności między wyobrażeniem o życiu, a życiem. Jego utwory stają się ewangelią pokolenia.
Nazwisko pisarza nie znalazło się jednak w czołówce filmu. Powodem była optymistyczna, choć nie pozbawiona goryczy pointa. Akcja „Bazy…” toczy się w bazie transportu drewna w Bieszczadach. Na odludziu, w fatalnych warunkach pracują wyrokowcy i życiowi wykolejeńcy. Nieustannie braki samochodów, warsztatów, części oraz wiszące wciąż nad głowami widmo śmierci sprawiają, że nikomu nie zależy na pracy, każdy myśli o rychłej ucieczce. Miasto to marzenie wszystkich bohaterów. Film przewyższał inne produkcje psychologiczną głębią, scenografią kostiumów, charakteryzacją i wreszcie znakomitym aktorstwem.
Nie ma tu jednoznacznie złych i jednoznacznie dobrych postaci. Wszyscy są "przyczernieni", pozbawieni cienia idealizmu, pełni cynizmu. Osaczeni przez sytuację bez wyjścia, żyją zgodnie z własnym kodeksem honorowym.
Cała ta sceneria sprawia, że mimo upływu lat film Czesława Petelskiego wytrzymał próbę czasu. Metaforyczna poetyka „Bazy”, połączona z naturalną , groźną scenerią otoczenia wciąż może frapować. Dziś wprawdzie może być traktowana jako dokument, jednak zadziwia całość konstrukcji filmu. Warto więc odwiedzić MDK w Jaśle, by przy kawie czy herbacie przenieść się w te odległe czasy.
Serdecznie zapraszamy
Młodzieżowy Dom Kultury w Jaśle
20 listopada 2009 r. /piątek/ godz. 18.15
WSTĘP WOLNY!!
Młodzieżowy Dom Kultury w Jaśle
20 listopada 2009 r. /piątek/ godz. 18.15
WSTĘP WOLNY!!
(js) MDK