Großglocknerstrasse pokonana

Po przejechanych z trudem 50 kilometrach trzeba wrócić z powrotem pokonując podjazdy pod Hochtor i Edelweisspitze od południowej strony przy jeszcze większym niż od północy kącie nachylenia stoku. Nie załamała nas nawet pogoda. Podczas pierwszego etapu – podjazdu pod podjazdu Edelweisspitze było całkiem przyjemnie i nawet słońce momentami wychodziło zza chmur. Niestety potem znacznie się ochłodziło, temperatura spadła do
1 stopnia Celsjusza i zaczął padać śnieg. Rozgrzani walką na podjazdach nie zwracaliśmy na to uwagi, za to na zjazdach przy prędkościach do 60 km na godzinę przeżyliśmy chyba tylko dzięki podarowanym nam w schronisku gazetom, które włożyliśmy pod koszulki. Dwóch kolegów z dumą (jak wojenną ranę) obnosi do dziś odmrożone palce u rąk.

Po przejechaniu trasy mamy uzasadniony powód do dumy z siebie!! Pokonana przez nas trasa to najsłynniejsza austriacka droga wysokoalpejska kończąca się pod perłą Narodowego Parku Wysokie Taury najwyższą górą Großglockner (3.798 m) i największym lodowcem Austrii Pasterze. Jak wskazują przewodniki, a my potwierdzamy po bezpośrednim z nią kontakcie, jest to najbardziej malownicza droga w Austrii. Przejazd po niej zapewnia poza wyzwaniem czysto sportowym oszałamiające widoki na pokonane już serpentyny, stoki gór i wierzchołki w chmurach. Wokół roztacza się widok na ponad 30 alpejskich trzytysięczników.

Druga wije się w górę serpentynami , aż krainy wiecznego śniegu, przecinając kolejne strefy geograficzne i klimatyczne. Wytyczono ją w latach 1930 – 1935, ale już
w średniowieczu wiódł tędy ważny szlak handlowy między Włochami i Niemcami. Zbudowana została w zaledwie 5 lat przez około 3200 robotników.