Dworcowa madonna – portret Zofii Stryjeńskiej

Na spotkaniu DKK Liberatorium Miejskiej Biblioteki Publicznej w Jaśle 17 października br. rozmawialiśmy o książce Angeliki Kuźniak „Stryjeńska: diabli nadali”.

Kontrowersyjna malarka i ilustratorka, chora na późno zdiagnozowaną schizofrenię, to postać wielowymiarowa, niebanalna o wielkim temperamencie twórczym. Filigranowa z burzą czarnych włosów i rogatą duszą była nieuporządkowana i chaotyczna, niezbyt powściągliwa emocjonalnie – zauważa Stanisława Czernik.

Rozdarta i niezdecydowana w życiu, natomiast w sztuce bardzo konsekwentna – uzupełnia Tadeusz Hołosyniuk.

Najbardziej podoba mi się mądrość życiowa Stryjeńskiej wyrażona w zdaniu: „Pierwsze trzydzieści lat zużywa człowiek na dojrzewanie i strzelanie „byków”, a drugie trzydzieści na łatanie, zalepianie, naprawianie (…) tychże błędów” - powiedziała Teresa Furmanek-Wnęk.

Język polskiej malarki jest bardzo soczysty, pełen swoistego humoru, czasem rubaszny – uważa Maria Kantor.

Przez wnuczkę Martine nazwana dworcową madonną, która cały czas jest w podróży.

W jej życiu trwał nieustanny konflikt kobieta - artystka, kobieta - matka. Ta opozycja powodowała permanentną amplitudę sprzecznych uczuć. Wobec tego, fenomenem zdaje się być fakt, że przy takim trybie życia udało jej się zachować więzy wielkiej zażyłości z dziećmi.

Obdarzona niezwykłą wyobraźnią i talentem, znakomita kolorystka, stworzyła mitologię słowiańską, czerpiąc z kultury ludowej. Jej projekty do dzisiaj są rozpoznawalne i stanowią nieprzebrane źródło inspiracji.

Miejska Biblioteka Publiczna w Jaśle uczestniczy w projekcie Dyskusyjnych Klubów Książki WiMBP w Rzeszowie pod hasłem „Podkarpackie rozmowy o książkach”. Projekt przygotowany jest przez Instytut Książki i WiMBP w Rzeszowie.

MBP w Jaśle